نميدانم پس از مرگم چه خواهد شد
نميخواهم بدانم كوزه گر از خاك اندامم
چه خواهد ساخت
ولي بسيار مشتاقم
كه از خاك گلويم سوتكي سازد
گلويم سوتكي باشد
به دست كودكي گستاخ و بازيگوش
و او
يكريز و پي در پي
دم خويش را بر گلويم سخت بفشارد
و خواب خفتگان خفته را سخت آشفته سازد
بدينسان بشكند در من
سكوت مرگبارم را
و در جواب مطلب قبلی
نمایشگاه عکس آقای "ابوطالب امام" را
نشانم داد و گفت :
"سعی کن یک طرفه پیش قاضی نروی."
با این حال فکر میکنم و البته ـ در دفتر نظرات
و انتقادات هم نوشتم ـ که:"حکایت همچنان باقیست."
گرفته بود ، مشاهده کردم.
به راستی پس از گذشت نزدیک به ربع قرن از آزادسازی خرمشهر
چه بر سر آن گذشته است؟
صدا و سیما که مرتب نوای ممد نبودی را پخش می کند.
آیا اگر شهید محمد جهان آرا در بین ما بود چه قضاوتی می کرد؟
یاد مادرم می افتم که یک بار وقتی از رادیو شعار
"در بهار آزادی جای شهدا خالی" را شنید ، گفت:
"در بهار آزادی جای ما آن بالاها خالی"
آری زمین ما هنوز ظرفیت برای شهدا را پیدا نکرده است .
شما چه نظری دارید؟
تصاویری از خرمشهر در زمان جنگ